علی روان بُد

هنرساز فعال هنری

با سلام خدمت تیوالمندان گرامی
در ابتدا و با احترام به همه ی سلایق، این مطلب نگاه و مواجه ی شخصی من در اجرای 4 بهمن با اثر است و ممکن است همسو یا مخالف نظر شما عزیزان باشد.
"سر انقلاب" نمایشی در قالب کمدی پارودی ست و سعی در به تصویر کشیدن واپسین روزهای پیروزی انقلاب سال 57 دارد. داستان نمایش ساده و به دور از پیچیدگی ست، روایت نمایش در بستر هایپر رئال است و این امر با حضور بازیگران جوان و خوش انرژی به چالشی بزرگ برای کارگردان تبدیل می شود. چالشی که برای حفظ ضرب آهنگ و ریتم نمایش در این فضای رئالیستی وارد بداهه سرایی بازیگران می شود و به صورت مشخص دیالوگها از نمایش و فضای آن فاصله می گیرد. بازیگران در مواجهه با بداهه گویی بازیگر مقابل توان پاسخگویی متناسب را نداشته و این امر به گسست بزرگی در صحنه منجر می شود. حتی در نمایشهای کمدی آزاد نیز بازیگران با از دست دادن تمرکز و فراموشی متن راهکارهای برون رفت از موقعیت و شرایط پیش آمده را ایجاد و مدیریت می کنند اما در این نمایش برخی از بازیگران همصدا و همدل با تماشاگر به خندیدن برای موقعیت خود ساخته مشغول هستند. برخی بازی ها در مرحله ی اتود اولیه باقی مانده و پرداخت مناسب نداشته است، صداسازی و لهجه پردازی برخی کاراکترها موفق نیست و در عمده ی موارد خارج و غیرقابل باور است. کارگردانی اثر (سوا از بازیگردانی) در توصیف و چیدمان و میزانسن های برخی صحنه ها گنگ، بی برنامه یا ناکارآمد است. هر چند بهترین و مسلط ترین بازیگران صحنه نمایش اعتراف گیر، بایگانی چی و آرایشگر هستند اما در متن نمایش کاراکترهایی مخنث و منفعل هستند که نویسنده می تواند آنها را حذف کرده و یا پرداخت بیشتری به آنها داشته باشد. در مجموع شاهد اثری طنز و مفرح هستیم که می توان با بازنگری به برخی موارد از پتانسیل های فراوان موقعیت ایجاد شده در متن استفاده ی مناسبتری کرد. با تشکر از تمامی عوامل و بازیگران این اثر که در شرایط کنونی همچنان چراغ صحنه را روشن نگاه داشته اند.