علی صفری

هنرساز فعال هنری

شخصا در زمانه فعلی تماشای آثار کارگردانانی همچون غنی زاده فرصتی جذاب است، کارگردانانی مثل ثروتی، خیل نژاد، رمضانی، دشتی، رمضانی و به خصوص کوهستانی که جای خالیشون به شدت احساس میشه، متاسفانه بعد از کرونا و اتفاقات بعد از آن نزدیک به شش سال است که تئاتر از روند خوب خودش فاصله گرفته و به طور کلی شرایط تولید هم نسبت به قبل متفاوت شده است، وقتی نسل بیننده عوض میشود، نسل تولید هم دچار تغییر می شود و تئاتر کمدی و کنسرت نمایش و این قبیل آثار تبدیل به یومیه تهیه کنندگان شده اند
شیرینی تماشای آنتیگون، کالیگولا، ملکه زیبای لنین و در انتظار گودو از غنی زاده اتفاق جذاب سالهای دور است که امیدوارم با این نمایش تکرار شود

خسته نباشید به امین سعدی و تیم خوب نمایش منگی

کارگردانی به وضوح در چیدمان و بازیها دیده می‌شد، نگاهی که از بستر تئاتر دانشگاهی برآمده است، تئاتر دانشگاهی به مثابه تئاتر اندیشه و دغدغه مند، طراحی صحنه امیر پناهی بدیع و دارای جزئیات فراوان بود، همچون واژه دور در روی دسته چمدان که نشان دهنده مکانی است که شاید ما برای رهایی و آزادی و آرامش با آن فاصله داریم

خسته نباشید به تمامی عوامل فین جین

علاوه بر اثر درخشان و قابل تامل که دو بار دیدمش، و احتمالا بار سومی هم در کار خواهد بود
باید بگم که به واسطه همزمانی اجرای نمایش چلوکبابی حاجی مولوی گروه ما با گروه فین جین روزهای خوبی را پشت سر گذاشت

فارغ از بازیگران و موسیقی بی نظیر اثر، گروه پشت صحنه همدل و با معرفت و حرفه ای فین جین خیلی با ما همراه بود، دوست داشتم تیوال علاوه بر نظر درباره اثر، مکانی باشه تا بتونم درباره رفتار حرفه ای عوامل پشت صحنه اثر از جناب مداحی تهیه کننده اثر، تا دستیاران و عوامل صحنه تشکر کنم

نوش جونتون موفقیت فین جین
ایشالا بیستمین دوره اجرا

فرایند از آن جنس نمایش های مطلوب من بود. اثری که خلاف جهت تئاتر امروز مسیر خودش را می رفت، همین برای دلچسب بودن یک اثر کافی ست، وقتی در اکثریت آثار ریسک کمی از جهت روبرو شدن با امر تازه اتفاق می افته، این نمایش با وجود اینکه دومین تجربه رسمی کارگردان در اجرای عموم است اما خودش را درگیر گیشه و اینکه چه تعداد مخاطبی روی صندلی می نشیند نمی کند.
متن و ایده نقطه درخشان اثر است، کارگردانی در جهت متن پیش می رود که شاید می توانست در برخی از لحظات آن بدعت حرکت در را در نقاطی دیگر تکرار کند. اما در همین حد هم ما را با یک کل منسجم روبرو می کند.
همگن بودن بازیگران هم از جمله اتفاقات مطلوب دیگر نمایش است، بازیگران در راستای متن و آنچه در اثر ایراد شده پیش می روند و به واقع در خلق موقعیت های کمدی مبتنی بر فضای پوچی اثر به خوبی ظاهر شدند.
به طور کلی نمایش فرایند شروع جذاب و خلاقانه ای برای اجراهای حرفه ای علی کرسی زر است، البته اجرا در یک پلاتو هم حرفه ای است اما منظورم وارد شدن به تئاتر بدنه با تمامی چالش هایش.
حال باید منتظر دومین کارگردانی این کارگردان نشست، معمولا بعد از خلق یک اثر خوب مهمترین اتفاق محک زدن این کارگردان با دومین اثر است، به نظر من که اگر این کارگردان از جهان ذهنی فرایند فاصله نگیرد اتفاقات درخشانی پیش رویش خواهد بود.
خسته نباشید به تمامی گروه
امیدوارم این نمایش شروعی بر این چنین کارهایی در دوران پسا کرونا باشد

میدونم شاید دست یابی به این پیشنهاد بسیار سخت و زمان بر خواهد بود
اما به نظرم تیوال به شدت لازمه تا اصلاحی جدی در امتیاز دهی در نظر بگیرد

نمایش قتل در کاخ و بسیاری از آثاری که خوشبختانه از اقبال مردمی برخوردار می شوند به یک باره و یک شبه و مطمئنا بر دشمنی با 24 نمره یک روبرو می شوند
بحث امتیاز پایین نیست، من معتقدم که امتیاز بالای بدون نظر کتبی هم ارزش چندانی ندارد، یعنی کسی اگر می گوید نمره اثر پنج است باید این شوق را هم داشته باشد که کمی از کار بگوید و بلعکس

دو راه حل ... دیدن ادامه ›› ساده وجود دارد
اینکه تیوال تنها به کسانی که بلیت نمایش را می خرند اجازه نمره دهی و نظر بدهد، یعنی در بلیت کدی وجود داشته باشد یا خود سیستم شناسایی کرده و فرد را تایید کند

در اینجا این نکته وجود دارد که شاید یک نفر برای چهار نفر بلیت بخرد، خب این هم راه حل دارد، فرد بابت خرید چهار بلیت چهار کد نظردهی داشته باشد تا بتواند به دوستانش اهدا کرده و امکان نظردهی به آنها بدهد

برای میهمانان نمایش هم همین اتفاق کاملا امکان پذیر است.

طبیعتا مشغله تیوال قابل درک است اما این را هم باید درک کند که طی دو سال گذشته و ورود برخی جوانان جویای نام فضای تیوال از حالت حرفه ای دور شده است، امیدوارم که جناب عمروآبادی این دغدغه را جدی بگیرند، حال که تنها مرجع فروش بلیت هستند و خواسته و یا ناخواسته هیچ رقیبی هم ندارند این اهمیت دادن به گروه ها می تواند ما را به حمایت معنوی این سایت امیدوار کند.

در شرایط فعلی از نقاط ضعف یک اثر گفتن چندان جایز نیست چه بسا جیرجیرک نقاط قوت فراوانی دارد، در ابتدا به امر متن دغدغه مند است، حرف دارد، هرچند گاها سنگین اما مخاطبی را می طلبد که با سلاح آگاهی وارد سالن شود، جیرجیرک تصویرسازی می کند، تصاویری که شاید می توانست گاها منسجم تر شوند، جیرجیرک بازیگران خوبی دارد، بازیگرانی که از جان گذاشته اند تا در شرایط فعلی کرونا همچنان چرخ تئاتر بچرخد، در زمانه های که سلبریتی ها و کاسبان کارگردان در گوشه خانه کز کرده اند این گروه و بازیگرانش ایستاده اند تا تئاتر باز هم بر مدار خود حرکت کند، جیرجیرک حضور همزمان تجربه و زیست تئاتری جوان است.
حمیدرضا نعیمی، جواد یحیوی، ایمان اصفهانی، رها حاجی زینل، ویدا جوان، شکیبا آدینه، پویا امینی و پرهام امینی بازی خوب و قابل قبول و بعضا تحسین برانگیزی ارائه دادند و بازیگران جوان زن اثر به واقع اما اصول اولیه بازیگری هم نمی دانستند و در اکثریت مواقع به خودنمایی به جای بازی مشغول بودند متاسفانه.
در شرایط فعلی که هزینه تولید یک نمایش چندین برابر شده، مدیران تئاتری در حد لب و دهان حمایت می کنند و وضعیت مخاطب هم خوب نیست روی صحنه بردن اثر بدون شک ریسک بزرگ و البته تاثیرگذار در آینده تئاتر کشور است، در مورد نقد از آثار بگذاریم وقتی که حالمان بهتر بود و زمانی که میشد یک اثر را عادلانه روی صحنه برد.