ایمان شکاری من کوچکترمساویِ فکر‌هام حرف دارم

قبول دارین وقتی به یه نفر چیزی رو هدیه می‌دین، اون خوشحالی و ذوق‌زدگی و قدرشناسی که بهتون برمی‌گرده، چقدررر باعث می‌شه کاری که کردین بهتون بچسبه؟ دیدین اندازه‌ی خوشحالیِ شما، با اون عکس‌العملی که از طرفتون می‌بینید، حتّی از خوشحالیِ خودش هم بیشتر می‌شه؟ طوری که دلتون می‌خواد باز هم جور بشه تا به یه مناسبت یا بهونه‌‌ی دیگه، قدمی به سمتش بردارین، که اون خوشحال کردنش، دوباره کیفِ دنیا رو بهتون بده؟!

من می‌دونم که افراد، کاری که انجام می‌دن در درجه‌ی اول واسه دل خودشونه. ولی نمی‌شه انتظار داشت نوعِ بازخوردی که می‌گیریم، در تداوم و کیفیتِ رفتار آدم تأثیر نذاره. درست نمی‌گم؟ مثلاً نشده که برخورد کسی، شما رو کلاً از کاری که کردین پشیمون ‌کنه؟ این‌که مخاطب، با عیب‌جویی و نادیده‌انگاری و کم‌لطفی باعث بشه، اگر حرکتی هم اَزتون سر می‌زنه، صرفاً به‌رسمِ ادب و از سر ادای وظیفه باشه…

حالا الان من داشتم در اِشِل انسانی و با محدودیت‌های مادّی حرف می‌زدم. ولی در یک میزانسن جهان‌شمول، اگه توی اون مثالِ هدیه دادنه، «خدا» رو جای خودمون بذاریم، آیا اون ستایش و شکرگزاریِ مخلوق، راه رو برای دریافت و جذب بیشتر باز نمی‌کنه؟! آیا نه اینکه همین غر زدن و مدام گیر دادنه است که باعث می‌شه فقط به اندازه‌ی همون حداقل‌ها سهم ببریم؟!

کم و زیادِ زندگی‌هامون، به زعم من، نه در گروِ تموّل و دارندگی، که حاصلِ اون ذوق و شوقیه که نسبت به هدیه‌هامون نشون دادیم. درست مثل نفس‌کشیدنِ ابرای آسمون و پشت‌بندش بارونی که مُزدِ ریسه‌رفتنت رو شُرشُر می‌پاشونه زیر پات.

مدت‌ها می‌شه که من به‌خاطر مصرف آسنترا، از موهبت اشکی‌ شدنِ چشمام بی‌نصیب موندم. امّا امروز… امّا امروز… نه. نه. بذار برگردم از همون چارشنبه، حدودای ساعت پنج عصر، توی استخر.

یه همکار نسبتاً جدید به شرکت‌مون اضافه شده. من در حد سلام‌وعلیکِ وقتِ ناهاری و یه‌وقتا که می‌رم طبقه‌ی سوم، خوش‌وبشی با بچه‌های بازرگانی کنم، از رفتار و برخوردش انرژی بدی نگرفتم. دو سه هفته‌ای می‌شه که به تیمی که بعدِ کار می‌ریم استخر هم اضافه شده. نکته‌ی مثبتی که از اول باعث شد من باهاش سرِ معاشرتم باز بشه، اینه که متولد ۵۹ بود و من مشترکاتِ بیشتری رو می‌تونستم باهاش تجربه کنم.

القصّه چارشنبه که توی استخر، به رسم پیرمردا رفتیم تو قسمتِ آب‌درمانی پیاده راه بریم، حرف از علایق و آرزوهای بچگی‌مون شد و من به افاضات در اومدم که؛ یه سایتی پیدا کردم به اسم «ایسام» که توش کلّی چیز واسه خاطره‌بازی می‌شه پیدا کرد و یکیش هم مجموعه‌ی عکس‌های فوتبالیِ «آدامسِ سین‌سین» ـه که واسه جام‌جهانیِ نَوَد و اوجِ زمانی بود که من عاشق رود‌گولیت و رایکارد و فان‌باستن بودم. حرفِ از این بود که حدودِ ۵-۴ تومن روش قیمت گذاشتن و پولش اونقدی که واسه من ارزشِ معنوی داره، به چشم نمیاد.

حالا برگردیم به اون امّا امروز… که طرفای صبح وقتی رفتم پایین، صدام کرد آقاااای شکاری، گفتم هااا، با منی؟! ... دیدن ادامه ›› که دیدم داره با یه آلبوم توی دستاش می‌گه بیا اینجاااا… جلدِ آلبوم رو که وا کرد، دیدم عکسای سین‌سین مرتب و تمیز چیده شدن و من چنان سر از ذوق نمی‌شناختم که وقتی گفت، آخر هفته رفتم خونه‌ی بابام اینا و اینو بعدِ ســـــی‌سااااااال از انبار کشیدم بیرون که بیارمش واسه تو، باورم نمی‌شد!!

غروب که از کار برگشتم، روی کانتر رو خالی کردم و آلبوم رو گذاشتم وسط.

از شدتِ قدیمی بودن، تمام پلاستیکاش روغنی‌طور و به هم چسبیده بود. یه صفحه‌نگهدارِ کتاب برداشتم و مثلِ کاردک، سرِ صبر و‌ حوصله، عکسا رو در آوردم که آلبوم رو با الکل تمیز کنم. وقتی دستم به پوستِ کاغذی و نازک عکسا خورد، در لحظه، پرتاااااب شدم به همون حیاطِ خونه‌ی پدری‌، که با بچه‌های ساختمون، پهن می‌شدیم رو زمین و مثل قماربازای قهّار مشغول می‌شدیم به تاخت زدنِ عکسامون.

شده بود که با شنیدنِ یه موزیک، یا بوی عطر، گذشته‌های دور برام تداعی بشه. ولی هیچوقتِ هیچوقت نشده بود که لمسِ چیزی، تاچِ یک جسم، منو اینجور توی تاریخ هول بده عقب و همین یه هول بس بود تا بعدِ مدت‌ها چشام پُر بشه و بهونه‌اش کنم واسه تعریفِ ماجرا و…

سلام بدم «بر آنان که در دیدار اندک‌اند و در یاد بسیار»

من تحقیق کردم، امروز روز جهانیِ هیچی نیست! و انقدر که تمامِ روزهای سال، پر از مناسبت‌های متنوع و مختلفه، همین که یک تاریخی، به یادبودِ هیچ رویداد مذهبی، سیاسی، اجتماعی و... ثبت نشده باشه، از دید منِ خودش یه روز خاصه!!

درست مثلِ خاصّ بودنِ آدم‌های معمولی، تو جامعه‌ای که همه، یه جورایی در حال رقابت بر سر کسب القاب و عناوینِ منحصر به‌فردند. همین که یه نفر صرفاً هیچ چیزِ خاصی جز یه آدم نرمال و معمولی نباشه، توی این وانفسا، در شمارِ اقلّیت قرار می‌گیره.

باری، باید پذیرفت که زندگی، به‌غیر از روزهای سوگ و سرور، به روزهای ساده و خالی هم نیاز داره. روزهایی که می‌شه در غیبتِ هر ویژگیِ خاصّی، نفسی تازه کرد. و چه بسا به آدم‌هایی بی‌ برَند و برچسب، محضِ چشیدنِ خوشی‌های بی‌تکلّف و واقعی. که نه قراره پیششون کاستوم خاصی بپوشی، نه لکچر عجیبی ارائه بدی و نه حتی دست به تغییر ابعاد و اندازه‌ی خودت بزنی. اونقدررر واقعی که انگار روبروی خودتی توی آینه.

و حالا سوال تازه‌ای که داره نهیب می‌زنه بهم؛
من، خودم اما همینی هستم که توی آینه می‌بینم؟!!

چه از لحاظِ حس و حالِ معنوی، چه از بُعد مادّی و اقتصادی، فرق‌ زیادی هست بین زندگی تو آپارتمان مِلکی و منزلِ اجاره‌ای.

تو خونه‌ای که مالِ خودته، می‌تونی بازسازی کنی،‌ در و دیوارش رو رنگ کنی،‌ واسش با عشق و احساسِ تعلق هزینه کنی و بدونی که اوّل و آخر، هر گلی زدی، سردرِ خونه‌ی خودت زدی.

ولی خب تو خونه‌های رهن و اجاره‌ای، از قبل می‌دونی عرفاً و رسماً از اقامتِ دائم خبری نیست. دیر یا زود ودیعه‌ی اوّل‌ات رو، تازه اگه چیزی از سر و تهش نزنن، پس می‌گیری و هرچی هم این وسط اجاره دادی، هزینه می‌شه و روز از نو، می‌ری سراغ یه صابخونه دیگه و یه خونه دیگه و یه محلّه دیگه.

بودنِ تو بعضی از رابطه‌ها هم حکمِ زندگی زیرِ یه سقفِ موقّت رو داره. اصلِ دلت رو همون اوّل می‌ذاری گرو و بقیه‌ی طولِ رابطه هم از وقت و درک ... دیدن ادامه ›› و احساست خرج می‌کنی تا مبادا چراغ رابطه کم‌سو بشه. سرِ موعدش هم که بشه، دلت رو که اگه دیگه بشه بهش گفت دل، می‌ذارن کفِ دستت و راهت رو، اونم با اسباب اثاثیه‌ای به اسمِ «تجربه»، می‌کشی که بری پیِ مابقیِ زندگیت.

این مدل مستأجری، واسه خیلی‌ها تو این روزگار حالِ غریبی نیست.

اما جایی می‌رسه که عطای چهار متر بیشتر و دو تا محلّه بالاتر رو به لقاش می‌بخشی و دل می‌دی به یه سقفِ ساده امّا امن و برقرار. دلی که خنده‌هاش می‌شه رونق رابطه و طنین صداش، بی‌واهمه از اخمِ صابخونه می‌ره تا هفت تا رابطه اونطرف‌تر! خوشی‌هات اعتبار دارن و بودنت به رسمیت شناخته می‌شه. هر ذرّه که از جیبِ سلیقه‌ات خرجِ دکور رابطه کنی برمی‌گرده به جیبِ کِیف و هیجان و دلخوشیت.

اینجوریه که خودت می‌شی صابخونه و داشتن همچین حسّی می‌ارزه
حتی اگه کارتن‌خواب باشی.

وی در خانواده‌ای کاملاً معمولی چشم به جهان گشود. در طفولیت و دوران مهدکودک، نوازنده‌ای به نام «فلمینگ خوشقدمی» با ترانه‌ی «انگورُ نخور نشُسته»، بذر علاقه به موسیقی و بخصوص ساز گیتار را در ناخودآگاهِ او کاشت. در هفده‌سالگی و تحتِ تأثیرِ آهنگِ Wish You Were Here موفق شد پدرِ خود را به خرید یک یاماهای کلاسیک، متقاعد نماید.

مشق موسیقی را در آموزشگاهی نزدیکِ خانه‌شان آغاز کرد و از همان روز نخست و به توصیه‌ی استاد، مکلّف به گوش دادنِ چهارفصلِ «ویوالدی» شد. تابستان و زمستان گذشت. مثلِ باهار و بقیه. و در گذر ایّام، از سبکِ کلاسیک به الکتریک روی آورد و چون به سن اشتغال و کسب درآمد رسید، اقتصادِ مقاومتی در پیش گرفت و هست و نیست‌اش را خرج یک «فِندرِ استراتوکستر» نمود.

استادی جدید به‌کار گرفت و کلاسی تازه.
دوشنبه‌ها، موعدِ پس دادنِ درس بود.

گیلمور و فلمینگ و ویوالدی، هفت شهر موسیقی را گشته‌ بودند و او اندرخمِ همان کوچه‌ی آموزشگاه مانده بود. ... دیدن ادامه ›› روزها سر کار می‌رفت و با حفظ سمت، دایی هم شده بود. دلخوشی‌اش؛ دیدنِ دخترها بود و هر از گاهی ورزش و شب‌ها کمی کتاب و این‌ اواخر هم نوشتنِ روی «دیوار»... و حالا آن وسط‌ها می‌خواست ساز را هم به جایی برساند. با این اوصاف، یکشنبه‌ها برایش حکم وقتی را داشت، شبیهِ شبِ امتحان و تنها فرصتِ تمرینِ تمامِ نُت‌های تلنبار شده.

القصّه که روتینِ روزگارش، داشت عطفِ به ماسَبَق می‌گذشت، تا زمانِ رسیدن به غروبِ یکشنبه‌ی حاضر! که گوشیِ تلفن، ناگاه زنگ می‌خورَد و صدایی پشت خط می‌گوید: "بریم یه جا، بستنی بخوریم؟" و هرچند با عزمی راسخ در جواب می‌گوید: "مشغول تمرین‌ام بخدا"، لیکن ساعتی بعد، سه نفری، در کافه‌ای نشسته‌اند که اسم نوشیدنی‌ها در مِنو، با ریدیوهِد و لدزپلین و کوئین نام‌گذاری شده!

صحنه رو به خاموشی می‌رود و صدای خنده‌هایشان در طنینِ شعر «خیام» محو می‌شود:

از درسِ گیتار جمله بگریزی، بِهْ
و اندر منوی چایخانه آویزی، بِهْ
ز آن پیش که استاد خون‌ات ریزد
تو قهوه‌ی ترک در قدح ریزی، بِهْ

هردو بر این باورند
که حسی ناگهانی آنها را به هم پیوند داده.
چنین اطمینانی زیباست،
اما تردید زیباتر است.

چون قبلا همدیگر را نمی‌شناختند،
گمان می‌بردند هرگز چیزی میان آنها نبوده.
اما نظر خیابان‌ها، پله‌ها و راهروهایی
که آن دو می‌توانسته‌اند از سال‌ها پیش
از کنار هم گذشته باشند، در این باره چیست؟

دوست داشتم ... دیدن ادامه ›› از آنها بپرسم
آیا به یاد نمی‌آورند؟
شاید درون دری چرخان
زمانی روبروی هم؟
یک ببخشید در ازدحام مردم؟
یک صدای اشتباه گرفته‌اید در گوشی تلفن؟

ولی پاسخشان را می دانم.
نه، چیزی به یاد نمی‌آورند.

بسیار شگفت زده می‌شدند
اگر می‌دانستند، که دیگر مدت‌هاست
بازیچه‌ای در دست اتفاق بوده‌اند.
هنوز کاملاً آماده نشده
که برای آنها تبدیل به سرنوشتی شود،
آنها را به هم نزدیک می‌کرد، دور می‌کرد،
جلو راهشان را می‌گرفت
خنده‌ی شیطانی‌اش را فرو می‌خورد
و کنار می‌جهید.

علائم و نشانه‌هایی بوده
هر چند ناخوانا.
شاید سه سال پیش
یا سه‌شنبه‌ی گذشته
برگ درختی از شانه‌ی یکیشان
به شانه‌ی دیگری پرواز کرده
چیزی بوده که یکی آن را گم کرده
دیگری آن را یافته و برداشته.
از کجا معلوم توپی در بوته‌های کودکی نبوده باشد؟
دستگیره‌ها و زنگ درهایی بوده
که یکیشان لمس کرده و در فاصله‌ای کوتاه، آن دیگری.
چمدان‌هایی کنار هم در انبار.
شاید یک شب هر دو یک خواب را دیده باشند،
که بلافاصله بعد از بیدار شدن محو شده.

بالاخره هر آغازی
فقط ادامه‌ایست
و کتاب حوادث
همیشه از نیمه‌ی آن باز می‌شود.



(ویسواوا شیمبورسکا، شاعر لهستانی)

هر آینه، گر به هدایت قومی برگزیده می‌شدم، بجای کتاب و عصا و یَد بیضا،‌ آدمی را به اعجازِ حوضچه‌ی آبِ سرد و سونای بخار، بشارت می‌بخشیدم و وی را پند همی دادم که دو عرض شنای کرال بِه زِ هفتاد سال عبادت است.

تنِ خویش گر که بر کُلر آب سپردی، چرکِ تعلّق و ملال از آن بشُستی و چون به سونای خشک درآمدی، گویی زِ آتشِ دوزخ مُعاف گشتی که جمله گناهانِ تو چکّه‌چکّه آب شود از یُمنِ اُکالیپتوس.

باری، به دیارِ رختکن؛ چون در آینه نظر افکنی، گُل از گلِ گونه‌هایت شکفته بینی، بدان سبب که گَردِ بی‌مهریِ ایّام، رَخت بسته از رُخَت به مرحمتِ فوتِ سشوار و در خاتمه، به مجرّدِ بیرون شدن از صَحنِ آبتنی، چنان به ثنای آفریدگار درآمده‌ای که گویی هر دَم و بازدمت شماری‌ست از دانه‌ی ... دیدن ادامه ›› تسبیح.

القصّه، حالْ که نه مرا سودای پیامبریست و نه زمانه را به آن محتاج، وَهم و خیال کوتاه کنم و چُنان چون قاصدی، رسالتِ خویش تنها به نشرِ این دیوارنوشته واگذارم و نیک می‌دانم که وصفِ شنا نیست حتّی قدرِ نصفِ شنا!

«ازدواج کردی؟!.. نه.
همجنس‌گرایی؟!.. نه.
یعنی دوست‌معمولی داری؟!..
یه چیزی بیشتر از این حرفا.
شریکِ زندگی داری؟!..
یه چیزی کمتر از این حرفا.

نمی‌دونم... چهل هزار سال از پیدایش زبان بدست انسان می‌گذره ولی هنوز هیچ واژه‌ای برای توضیح رابطه‌ای که من دارم به‌وجود نیومده»

ایضاً ... دیدن ادامه ›› در موضعِ نگارنده‌ی این سطور، و‌ به تبعیت از دیالوگِ متین «اِوان مَک‌گروگر» در فیلم گوست‌رایتر، من هم نتونستم لقب و یا برچسب جداکننده‌ای رو به این ارتباطِ نوشتاری که با آدم‌های اینجا پیدا کردم نسبت بدم. به نظرم، عناوینی از قبیلِ رفیق و هم‌صحبت و مخاطب، مناسبت دقیقی با شأن نزولِ این نوعِ‌ خاص از دوستی‌ها نداره و اگر قرار باشه هویتی داشته باشن، به شخصه ترجیح می‌دم که جویای توصیف تازه‌تری برای اونها باشم.

مطمئن بودم ترکیبی از کلمات در جایی از دنیا وجود داره که مشابهِ این احساس رو در خودشون قایم کرده‌ان! تا اینکه امروز... با دیدنِ بخارگرفتگیِ پنجره، ناشی از اختلاف دمای اتاق، به خیالِ بارون، پرده رو کنار زدم.

هوای بیرون صاف و پشت‌بومِ همسایه‌ی روبرویی خشک بود! چند ثانیه‌ای به سُر خوردن آرومِ قطره‌های آب پشت شیشه نگاه کردم... خودش بود!! کلیکِ روی اون دایره‌ی قرمز بالای عکس، درست مثل همین قطره، شبیهِ حسی بود که پرده رو به انتظار بارون کنار زدم! چرا این امیدِ به باریدن بارون، حتی وقتی اثری ازش نیست، بازم به آدم یه جون تازه می‌ده؟!!

واسه اینکه؛ بارون، می‌آد!! اما هیچوقت نمی‌ره. بلکه تموم می‌شه... تموم!! چه نم‌نم و چه رگبار، وقتی که هست، هست و وقتی هم که نیست، نیست!

درست مثلِ بودنِ بعضی از آدما. اونقدی هستن که «لازمه». قدری که حالت رو با خوب فهمیدن «خوب» کنن. دقیقاً به اندازه‌ای که «بلد» باشن. نقد و نظرشون به افکارت جلا می‌ده. و وقتی هم تموم شدن، تو می‌مونی و ردّ تعابیرِ تازه‌ای که ازشون بجا مونده. از نبودشون نمی‌رنجی، چون می‌دونی آسمونِ اندیشه‌ات که بگیره، صدای تایپینگِ دلت رو، به خروشِ آسمون قُرمبه‌ای جواب می‌دن و چیک‌چیک شروع می‌کنن به نوازش واژه‌هات. تو بگو حتی یه اپسیلون توقع، واسه حالِ خوبی که از مصاحبت باهاشون داری.

این به‌قولِ یکی از دوستان، «شناخت در بی‌شناختی»، اصلاً از جنسی نیست که بگم عشق رو در نگاه اول یا بوسه‌ی آخر تجربه کردم. چیزی بوده و در عینِ حال هم نبوده. دور از شیفتگی و شیدایی. و همان اندازه رها از نفرت و حسرت. اما مثل بارشِ بارون، چیزی از لطف و بخشندگی کم نداشته.

این استخر نزدیک به محل کارم، روزای زوج، مختص به آقایونه و امروز صبح یادم بود که ساک وسایلم رو با خودم بردارم بلکه بعدِ شرکت، بشه تنی هم به آب بسپرم.

برگشتنی اما، انقد بی‌جون و پُربهانه بودم، پنداری چایی معطلِ قند، گفتم چارشنبه هم روز خداس. هوام که بارونی‌، دیگه توجیه از غیب رسید که مقصود آبه و حالا چه از آسمون چه واترجت‌ِ جکوزی.

نگهبانی دم در، وقتی بش گفتم امروز خیلی حال ندارم، و چیزمیزام بمونه تو باکس، دفعه بعد با خودم دوباره نیارم، همچین حکیمانه به زبون اومد؛

«سرحال باشی که رفتن نداره. می‌ری که اصن ... دیدن ادامه ›› سرحال بشی!»

آقایی که شما باشی (خانوما چون روزای فردن)، انگار میزانسن رو مهیای هم‌نشینی شمس و مولانا نوشته باشن، یه جوری شرمنده‌ی سستیِ ایمانم شدم که علی‌القاعده می‌باس یه موزیک تاثیرگذار در زمینه پخش می‌شد و کیفم رو نگذاشته برمی‌داشدم و توی تاریک‌شدنِ صحنه محو می‌شدم!

ولی خب، نه! مرغِ خستگی‌هام همون یه پا رو هم واسه رفتن نداشت. بجاش به شمسِ ماجرا قول دادم نذارم جمله‌اش بی‌اجر بمونه و حتماً اگه عمری بود بیام و بچسبونمش به این دیوار و الانم که الوعده وفا.


حالا نظر شما چیه این وسط؟
با بی‌حوصلگیِ این‌روزا،
باس خوب باشیم تا بریم سراغ یه کار؟
یا بریم سراغ یه کار تا خوب بشیم؟!

موقعِ تموم شدنِ یکی از جلسات یوگا، مربیِ کلاس بعد از شاواسانا از بچه‌ها خواست که به درون افکارشون رجوع کنن و به این سوال جواب بدن که اون چیه که اگه ازشون گرفته بشه دیگه ماهیت وجودی‌شون بی‌معنی می‌شه؟ و برای درک بهتر سوال، مثال زد چیزی مثل شیرینی برای شکر (که اگه ازش گرفته بشه دیگه مفهوم و معنی خودش رو از دست می‌ده). یکی از دوستان جواب داد «آگاهی». یکی دیگه گفت «عشق». و منی که درگیر پیدا کردنِ یه جواب واقعی و بدونِ تقلّب بودم، سرسری و از روی بی‌جوابی، گفتم تنبلی و آسایش!

اون‌شب اما بیشتر فکر کردم و متوجه شدم بیشتر دارم به خصایص مورد علاقه‌ام مثل دیسیپلین‌گرایی و صلح‌دوستی و منطق‌پذیری و تأثیرگذاری فکر می‌کنم. این‌ها در اصل، خودشون زائیده‌ی نطفه‌ی دیگه‌ای بودن به اسم تصمیم و اختیار! اینکه من بین آشفتگی و نظم، به دومی رأی دادم. اینکه بین دعوا و دوستی، آرامش رو پسندیدم. اینکه بین خرد و جنون، سمتِ منطق ایستادم. و اینکه بین اقدام و انفعال، حالم با حرکت‌کردن بهتر بوده. و حالا معتقدم چیزی که به من هویت بخشیده، برخورداری از اختیار و انتخاب بین تصمیم‌های درست یا غلط‌ام‌ بوده.

خواستنِ هرچیزی، زمانی معنی خواهد داشت که چیز دیگری هم برای نخواستن وجود داشته باشه. که طبیعتاً هم مصائب و منافع خودش رو در بر داره. و یه‌جورایی ... دیدن ادامه ›› هر شرایطی غیر از این، بوی استبداد و جبر می‌ده. در این موقعیت، عدمِ انتخاب به‌نوعی خودش یک انتخابه! چراکه به نقل از نمی‌دونم کی که می‌گفت، بهشت را نخواهم خواست اگر جهنم گزینه‌ی دیگری برای انتخابم نباشد.⁩

توی شما هم چیزی هست که اگه از دست بره
دیگه اون شما، خودِ شما نباشین؟!

https://www.aparat.com/v/g8559my

بیایم فرض کنیم سلیقه و استایل موسیقىِ مورد علاقه‌ی آدمها هم، داراى شناسنامه و ژنتیکِ مخصوص به خودش باشه. در این صورت، من خودم رو، حاصل ازدواج مردى سیاه‌پوست با نامِ «بلوز راک» از اهالى می‌سی‌سی‌پیِ آمریکا و مادرى بلوند به اسم «کراوت راک» از دهه‌ی شصتِ آلمان غربى تصور مى‌کنم!

جهاز این نوعروس و تازه‌داماد، در ابتدا شامل یک گیتار الکتریک و سِت ساده‌ی درامز بوده. اما با تلاش و در طول زندگی مشترک‌شون کم‌کم بِیس‌گیتار، ساکسوفون، کیبورد و فلوت هم به اسباب اثاثیه‌ی خونه‌شون اضافه می‌شه.

این زوج در اواخر دهه‌ی هفتاد میلادى، به بریتانیا نقل مکان مى‌کنن و همونجا اولین پسرشون که من باشم رو، با اسم «پراگرسیو راک» به‌دنیا مى‌آرن. ... دیدن ادامه ›› این پسر، بزرگ مى‌شه و وقتى پا به مدرسه و خیابون و دانشگاه می‌گذاره، رفقایى صمیمى و نزدیک با اسامىِ هارد راک، تِرش‌متال، گرانج، گاثیک و حتّى کلاسیک و موسیقىِ فیلم، پیدا مى‌کنه! اما از بین اون‌همه، یک‌ دل نه صد دل، عاشق دخترى مینیمال و کم‌حرف به اسم «پُست‌راک» مى‌شه! رابطه‌اى کم‌نظیر و پرتفاهم بین‌شون شکل مى‌گیره که تا به امروز، هیج سبک و استایلى نتونسته، احساس بین‌شون رو دستخوش تغییر و تفاوت کنه...

اگه خودم رو بیشتر با صدای پینک‌فلوید و کَمِل و کینگ‌کریمسن می‌شناسین، اجازه می‌خوام تا پُست‌راکِ عزیزم رو از این تریبون و به مددِ این شکوفه‌های ژاپنی خدمتتون معرفی کنم. خانم‌ها و آقایان: Mono - Burial at Sea

به رسم اغلب وقت‌هابى که موسیقى می‌شه سقف و سرپناهِ آوارِ بجا مونده از اتمسفر نمادین غروبِ جمعه‌ها، دل رو می‌سپرم به آرشیو آهنگای باقی‌مونده از روزگار برخورداری از اینترنت آدمای معمولی!

تو این اوضاعِ گند بی‌پادکستی، دست‌آویزم شده همون اپیزودایی‌ که از قبل، توی دانلودهام داشتم. یه آیتمی دارم با عنوان «پلی‌لیست»! اصن دم این پسر گرم بابت سعی و سلیقه‌اش! هر اپیزود، با محوریت یه موضوع خاص، موزیکا رو دستچین و پیشکش کرده: اینجوری مثلا:

- دور آتیش
- موسیقی فاخر
- بی‌کلام بارانی
- کافه‌طور
- هوای دو نفزه
- و و و …

امشب اون اپیزودی که مختص کارای ایرج خانِ جنتی عطایی بود رو، خیلی اتفاقی و بی‌منظور ... دیدن ادامه ›› پلی کردم… اووووو‌ف!! یکی از یکی خاطره‌انگیزتر! شمام قبول دارین که آهنگا وفادارترین‌ان؟؟؟ نمی‌شه که یه قطعه، با خودش خاطره‌ی دو نفر رو زنده کنه! مث بوی عطر می‌مونه. انگار هر بو واسه یه نفره. و هر آهنگ فقط متعلق به یه خاطره.

لابلای این همه کار فاخر و نوستالژیک، رسید به «با من از ایران بگو» یِ داریوش! وای از خط به خط این شعر… و خیلی بیشتر واااای به اونجاش که می‌گه:

با زمستانی که می‌تازد به قتل عام باغ
از گل خشمی که می‌روید در این گلدان بگو

صدای فلوت انگار داره روی پوست تنم دست می‌کشه! جوری که اگه به قصد خودکشی هم لبِ پنجره ایستاده باشم و یه نفر بیاد این موزیک رو از پشتِ سرم پلی کنه، بی‌خیال می‌شم و دوباره برمی‌گردم به زندگی…

که مرا هزار امید است
و هر هزار سهمِ وطن!

وقتِ استراحتِ بین دو نیمه‌ی کلاس، سر رسید. کت‌ام را پوشیده و نپوشیده، گوشی و پاکت سیگار را به جیب‌های عقب شلوارم فرو کردم و پله‌ها را دو تا یکی، تا رسیدن به پذیرش و بعد محوطه حیاط، درنَوردیدم.

با آن‌همه چابکی، به میانه‌های صفِ تریا رسیدم و حساب کردم با حدود هفت دقیقه انتظار، سه دقیقه هم زمان، برای دود کردنِ نصف سیگارم خواهم داشت!

سرم پایین بود و داشتم در ادامه‌ی محاسباتم، سرعت حرکت صف را بر مبنای جابجایی کفش‌ها بر دقیقه ضرب و تقسیم می‌کردم که ناگاه، عکس صورتم را در برقِ یک جفت کفش ورنیِ سیاه‌رنگ، که تا همین دو ثانیه‌ی قبل، جایی در آمار من نداشتند، دیدم!

مسیر ساق پا تا فاصله‌ی بین دو چشمِ صاحب کفش را، انگار که بخواهم، تعریف دقیقی از وضعیت ظاهری یک معارض به حریم حقوق دیگران، برای آیندگان ... دیدن ادامه ›› شرح دهم، در حیرت و با حرکت آرامِ سرم، طی کردم.

چه می‌دیدم؟! زِ دستِ دیده و دل هر دو فریاد؛ بین آن همه کلاس و این همه شاگرد، درست بغل‌دستی سمت چپم بود که بی‌خبر و شاید هم بی‌اعتقاد به ماهیتِ وجودِ صف، گرمِ کار کردن با تلفنِ همراهش بود.

در نزاع بینِ کافئین‌طلبی و جور معشوق، کشیدنِ یک نخِ کامل را به نصفه ترجیح دادم و فضای بوفه را با امید به فهمیده شدنِ این چرخش قهرمانانه ترک کردم.

به کلاس برگشتم. سر جایم، روی صندلی نشستم و این‌بار بدون بالا آوردنِ سرم و فقط با پیچیدنِ بوی قهوه، رحمت فرستادم بر تربت آن شاعری که سرود:

«طاعت از دست نیاید، گنهی باید کرد
در دلِ دوست به هر حیله رهی باید کرد»


(شعر آخر، منسوب به نشاط اصفهانی)

من به پذیرندگانِ «باخت» احترام می‌گذارم! در واقع، از آدمایی که با بازنده بودنِ خودشون در صلح و تفاهم هستن، حس بهتری می‌گیرم تا اونایی که زمین و زمان رو در نرسیدن‌ها و نشدن‌هاشون مقصّر می‌دونن... و بنظرم رفتارشون یک سر و گردن، قوی‌تر از قدرت لازم برای برنده بودنه!

هفت‌هشت سال قبل، شایدم بیشتر، یه بار، تو مسیر فرودگاه مهرآباد واسه رسوندن بابا به پروازش بودم و چون نمی‌دونستم باید سمت کدوم ترمینال بپیچم، نرسیده به دوراهی، شماره اطلاعاتِ پرواز رو، همون پشت فرمون و در حال رانندگی گرفتم و تماس هنوز وصل نشده بود که یه پلیس درجه‌دار، انگار که در عالم خلقت، فقط و فقط با رسالتِ شکار این لحظه، نازل شده باشه، صاف سر راهمون سبز شد.

فی‌الفور، گوشی رو که تو دست چپم بود، به گمانِ اینکه از چشم اون مأمور راهنمایی دور بمونه پایین آوردم و زهی خیال باطل که افسر کارکشته، آماده به جریمه و از همون کنار خیابون، با دست به من اشاره کرد؛ گفت بیا.

بابام اونقدی وقت نداشت و منم، فقط زدم کنار که بدون چک و چونه، برگ جریمه رو بگیرم و برم که آقای پلیس با نیشخندی حق به جانب و در حین ثبت مشخصات به اظهار فضل دراومد که؛ پسر جان، من خودم فلان ساله خبره‌ی این کارم و تا تو بخوای با دیدن مأمور، کمربندت ر‌و ببندی، من رو هوا زدم و خلاصه که اینجور تیز بازی‌ها پیش ما ... دیدن ادامه ›› معلق بازیه.

من، سر خم کردم و یه نگاه به خلاف مندرج در قبض انداختم و با حالتی مخلوط از خنده و تعجب و عجله گفتم؛ جناب سروان، شما جریمه رو بنویس، ولی نه واسه نبستنِ کمربند! من داشتم با موبایل حرف می‌زدم و اون گوشیم بود که آوردم پایین، نه کمربند.

جالبه که مبلغ جریمه‌ی صحبت با موبایل بیشتر از نبستن کمربند بود و من واقعاً ترجیح می‌دادم به‌خاطر خلافی که داشتم جریمه بشم تا اون کاری که نکردم.

بماند که حرف من تو کَت ایشون نرفت و من رو با همون بند مربوط به کمربند جریمه کرد. ولی اینو فهمیدم حتی وقتی هم که تو به اشتباهِ خودت معترف باشی، آدمها باز در نهایت، قضاوت خودشون رو دارن. مهم اینه که این‌وسط چه‌کسی راویِ داستان باشه. بقول یه دیالوگی که نمی‌دونم مال کی و کدوم فیلم بود:

We are all bad, in someone’s story